داد از آن موی‌پریشانی که با هرشانه رفت

داد از آن موی‌پریشانی که با هرشانه رفت
برق شادی مثل باران از لب رودخانه رفت
چین‌ِگیسوی تو بر رخساره‌ام افتاد و گفت
شیطنت‌هایت چرا از مجلس شاهانه رفت
بیم از آن دارم به‌هنگام وداع از این جهان
با خودت جانا نگویی شاعری فرزانه رفت
می‌زنم دل را به دریا تا بگویند بعد از این
آنکه بر پیمان دل بود، بر سر پیمانه رفت
جز خداوند کس نداند این دل سودایی‌ام
در جهان دزدانه آمد، از جهان دزدانه رفت
مرغ دل از دوریت زانوی غم در بر گرفت
شمع رؤیاها خموش و خندهٔ پروانه رفت
موسم گل‌ها شکفتی تا شدم سرمست تو
باد پاییزی وزید و برگ گل، مستانه رفت
کس نمی‌داند که مهدی با هزاران دغدغه
عاقل و فرزانه آمد، عاشق و دیوانه رفت
#مهدی اکبری
۲/۷/۲۸
https://t.me/baraneadab

شیرین‌زبانم! از سرچشمهٔ لبانت جز شهد گوارای عسل

شیرین‌زبانم!
از سرچشمهٔ لبانت جز شهد گوارای عسل چه چیز دیگری جاری می‌شود که مرا اینگونه سرمست خود نموده‌است؟
از گوشه گوشه‌های چشمان مستت، مگر جز عشق و محبت فوران می‌کند؟
تو را دوستت دارم، همانطور که پاییز را با رنگ‌های منتوع‌اش.
زمستان را، با گیسوان سفید یک‌دستش
بهار را، با نسیم عطرآگین‌اش
و تابستان را با آغوش گرمش
تو در قلب من آرام گرفته‌ای همانطور که آبان در قلب پاییز آرمیده است.
تو، خاطره‌انگیزترین خاطرهٔ زندگی‌ام هستی و خواهی ماند.
مهربان‌تریم به عدد ستارگان درخشان آسمان لاجوردی دوستت دارم!
#مهدی اکبری
۲/۷/۲۵
https://t.me/baraneadab

هیچگاه به سرتان زده چیزی بنویسید

هیچگاه به سرتان زده چیزی بنویسید ولی هرچه فکر می‌کنید از کی و کجا متن را آغاز کنید، اما عقلتان قد ندهد؟! اگر چنین است درست به حال امروز صبح من گرفتار شدید.
گاهی خودم را مخاطب قرار می‌دهم و می‌گویم رها کن و دست بکش از نوشتن مطالبی که چندان خواهان مشتاقی ندارد؛ اما باز نمی‌دانم چرا واژه‌های سمج، چشمک‌زنان نمی‌گذارند آسوده باشم، ناچار طبق شیوهٔ معمول، واژه‌ها را در قالب شعری زیبا یا متنی دلپذیر تقدیم تویی می‌کنم که همهٔ دنیای منی!
راستی، انگار پایان تمام نوشته‌هایم تویی!
چرا؟!
این دیگر دستان تو را می‌بوسد.
#مهدی اکبری
۲/۷/۲۴
https://t.me/baraneadab

گهی از کهکشان راه شیری، شیر می‌خواهم

گهی از کهکشان راه شیری، شیر می‌خواهم
گهی بر گردن از بازوی تو زنجیر می‌خواهم
شراب پاشیده انگار از درون جام چشمانت
که دل را با نگاهت تا ابد درگیر می‌خواهم
گرفته‌ حنجرم از بس صدایم را تو نشنیدی
ندایی تیزتر از خنجر و شمشیر می‌خواهم
من آن مرغ مهاجر، عاشق قشلاق آغوشت
که از پروانهٔ بی‌ بال و پر تدبیر می‌خواهم
هنوزم جان تو آشفته‌ حال و زار و حیرانم
که از بیخوابی چشم ترم تعبیر می‌خواهم
گمانت می‌رسد با دیدن چشمان جادویت،
برایت آسمانی سر به‌سر تنویر می‌خواهم؟
نمی‌دانی که خود تعبیر این حال پریشانی
چرا باز از دل دیوانه‌ام تفسیر می‌خواهم؟
#مهدی اکبری
۲/۷/۲۱
https://t.me/baraneadab

تا اینکه قلبم با نگاه تو عجین شد

تا اینکه قلبم با نگاه تو عجین شد
فونت تمام نامه‌هایم، "نازنین" شد
از هر نگاهی که مرا محروم کردی
در سینهٔ من شعله‌های آتشین شد
دنیا بدونت چون جهنم بود، قبلاً
حالا ببین زیباتر از خلد برین شد
فرهاد بودم، کام من تلخ از فراقت
با لعل شیرینت به‌سان انگبین شد
نقش تو از روز ازل در سینه افتاد
نام قشنگت تا ابد، نقش نگین شد
من یک غزل گفتم برایت نازنین گل
سهم من از این شعر زیبا آفرین شد
#مهدی اکبری
۲/۷/۱۷
https://t.me/baraneadab

گوهر دردانه‌ام هستی، درخشان گوهری‌!

گوهر دردانه‌ام هستی، درخشان گوهری‌!
بین زیبایان تو ای زیباترین گل، محشری
مثل باران تا که می‌باری دلم گل می‌دهد
کعبهٔ قلب مرا همچون گلاب قمصری
تشنه‌ام از جام لب‌هایت مرا سیراب کن
پاک‌تر از آب زمزم، پاک همچون کوثری
مجلس عیشی که با لبخند تو گردد بپا
تو همان باده همان جام شراب و ساغری
همچو تو دیگر نمی‌زاید، مام این جهان
سرزنش هرگز نمی‌باشد که گویند ابتری
دست من آن‌روز می‌گردد ز دامانت رها
گر تو قلبم را که روزی برده‌ای بازآوری
#مهدی اکبری
۲/۷/۱۵
https://t.me/baraneadab

نگاهت به باران می‌ماند که از تکرارش فقط طراوت و سرسبزی می‌روید

نگاهت به باران می‌ماند که از تکرارش فقط طراوت و سرسبزی می‌روید و آوازت به آوای پرواز چکاوک‌ها، که فرارسیدن بهار را مژده می‌دهند.
تو، آن خورشید تابانی هستی که در تار و پود وجودم طلوع کردی و خوب می‌دانی که هرگز رنگ غروب را نخواهی دید.
هر روز واژه‌ها را همانند تو، در پیلهٔ قلبم زندانی می‌کنم به این امید که به پروانهٔ خوش نقش و نگاری تبدیل شوند و در قالب شعری زیبا تقدیم چشمان گیرایت نمایم.
من، قلم در دست، با اکلیل واژه‌ها آسمان رخسارت را ستاره‌باران می‌کنم و گیسوانت‌ را فقط با غزل‌های زیبا می‌بافم.
#مهدی اکبری
۲/۷/۱۲
https://t.me/baraneadab

" تو " بهترین ضمیری هست که من می‌شناسم

" تو " بهترین ضمیری هست که من می‌شناسم
همیشه از خدا آرزویم این بود که داشته باشمش
تا اینکه در ابتدای یک روز بهاری، هنگامی که گل‌ها و درختان سر از خواب زمستانی برمی‌داشتند، " من " هم با نوازش نسیم دیدگانم را گشودم، با چشمان بهت‌زده دیدم که خدای مهربان همهٔ دنیا را در قالب" تو " به من ارزانی داشت.
اصلاً چرا می‌گویند " تو " دوم شخص مفرد هست؟
در صورتی که " توووو" اول شخص جمع من هستی.
آهای" تو "ی من!
وقتی در کنارم نیستی، سخنان زیادی برای گفتن دارم، تو را که در کنارم می‌بینم حرفی برای گفتن نیست.
تو معنی تمام حرف‌های نگفته و رازهای ندیدهٔ منی.
آخر
"منی که تو در کنارش نباشی، تومنی نمی‌ارزد."
#مهدی اکبری
۲/۷/۸
https://t.me/baraneadab

مرغ دلم به سوی تو پرپر زند، فقط

مرغ دلم به سوی تو پرپر زند، فقط
بر سینه‌ام فراق تو خنجر زند، فقط
توفان چشم تو جان را ربود و رفت
قلبم مگر به کوی تو لنگر زند، فقط
گر بیستون مانع دیدار ما شود، دلم
فرهادوار به سوی تو معبر زند، فقط
گفتی که لعل عقیق‌ات، به نام عشق
گویا سخن ز باده و ساغر زند، فقط
عطر و شکوفه‌های دو زلف کمند تو
طعنه به مشک و به عنبر زند، فقط
ای جان، بدان که دو بازوی گرم من
بر گردن چو ماه تو چنبر زند، فقط
دیوانه‌وار امر به معروف مکن مرا
آن امر که شعله به پیکر زند، فقط
هی پند پشت پند ندانی مگر خدا
آتش به جان کافر منکر زند، فقط
#مهدی اکبری
۲/۷/۹
https://t.me/baraneadab

لعل خندان تو بر زخم دلم، تسکین است

لعل خندان تو بر زخم دلم، تسکین است
کام فرهاد علی رغم ستم، شیرین است
غم هجران تو ای دوست، به اندازۀ عمر
گرچه کوتاه ولی بر دل من سنگین است
چون بهاران، رخ دیبای تو، زیبا و لطیف
همچو پاییز ببین چهرهٔ من، زرین است
دل اگر گوشهٔ چشمان تو شد جایگه‌اش
مرده‌ای هست، که آمادهٔ هر تلقین است
چهره‌ات ماه درخشان و لبت جام عقیق
عطر گیسوی پریشان تو از نسرین است
آنچه بیدار بماند از سر شب تا به سحر
به هواداری تو چشم من و پروین است
دفتر شعر من و، آن رخِ چون مهر تو را
کس نبیند مگر ورد لبش تحسین است
هر دعایی که ز لبهای تو برخاست، گلم
پاسخش از دل سودازده‌ام، آمین است
#مهدی اکبری
۲/۷/۱۰
https://t.me/baraneadab

کی‌ توانم تو را ندیده انگارم

کی‌ توانم تو را ندیده انگارم
من خودم را رها توانم کرد؟
چند روزی ندیدمت افسوس
دوری از چشم تو خزانم کرد
سرو سیمین‌ تن کمان ابرو
هجر رخساره‌ات، کمانم کرد
آتش گونه‌های چون سیبت
شعلهٔ سرکشی به جانم کرد
دست و پایم چو بید می‌لرزد
اینچنین پیر و ناتوانم کرد
آشکارا در این جهان بودم
زلف آشفته‌ات، نهانم کرد
تا که از تو نشانه‌ای جستم
تیر مژگان تو، نشانم کرد
#مهدی اکبری
۲/۷/۵
https://t.me/baraneadab

بدونت آسمان ابری، بدونت کهکشان خسته

بدونت آسمان ابری، بدونت کهکشان خسته
بدونت روی رخسارم، هزاران غصه بنشسته
بدونت دست من کوتاه، از این دنیای وارونه
بدونت پای دل بسته، همان پایی که بشکسته
بدونت هر نفس جانا، چشیدم طعم تلخی را
بدونت می‌وزد توفان، بدونت بال و پر بسته
من آن مرغ گرفتارم، که بی‌ رخساره‌ات زارم
نشسته در قفس اینجا، طراوت از رُخَم رسته
برای دیدنت ای گل، ندارد طاقت این بلبل
که هرکس بیندم گوید، همان دیوانه و مسته
مرو از دیده‌ام بیرون، مکن قلب مرا ویرون
مزن با تیر هجرانت، کسی که با تو پیوسته
#مهدی اکبری
۲/۷/۳
https://t.me/baraneadab