وای اگر باران ببارد، گونه‌ات تر می‌شود
چهرهٔ ماهت سراسر دُرّ و گوهر می‌شود
جای آن لبخند زیبایت، مکن رویت ترش
چون خم ابروی تو مانند خنجر می‌شود
می‌چکد از غنچهٔ لعل تو صد جام عسل
مات شیرینی لب‌های تو، شکر می‌شود
من نمی‌دانم چرا هرلحظه‌ای بینم تو را
حال من با لعل خندان تو، بهتر می‌شود
می‌روی هرگز نمی‌دانی که در فقدان تو
دیده‌ام رنگین‌تر از دریای احمر می‌شود
شورشی در سینه برپا می‌نمایی، نازنین
که تمام روزگارم، همچو محشر می‌شود
گر تو ای باد صبا، از کوی و برزن بگذری
شهر ما عالی‌تر از گلهای قمصر، می‌شود
کفر گیسویت، خلل افکنده در ایمان من
هرکسی بیند تو را یکباره کافر می‌شود
#مهدی اکبری
۴/۳/۱۰
https://t.me/baraneadab