خورشید فلک، سرو چمن، ماه زمینم
دنبال سرت سایه‌صفت صبح و پسینم
جانا، مگریز همچو صبا شاخه‌به‌شاخه
ای طوطی شکرشکن پرده نشینم
بگذار که بر ماه رُخَت غنچه بکارم
از لعل و لبت، لالۀ مستانه بچینم
ای شربت لبهای تو چون شعر طربناک
ای قامت دلجوی تو چون خُلد برینم
بر چهرهٔ مهسای تو این دیده گشودم
تا سرو سمن‌بوی تو را سیر ببینم
#مهدی اکبری
۰۰/۱۲/۸
https://t.me/baraneadab